Późnomodernistyczny kompleks produkcyjny osadzony wprost na surowej, wapiennej skale dawnego kamieniołomu. Architektura potraktowana tu została jak maszyna fabryczna. Zestawiono ze sobą agresywny pionowy wieżowiec redakcyjny z wielkimi, płaskimi halami studyjnymi bez okien. Budynek narzuca swoją wagę całemu południowemu Krakowowi.
Dawne hale warsztatowe Zespołu Szkół Mechanicznych zamienione w surową, ale bardzo gościnną przestrzeń teatralną. To wzór tego, jak instytucja kultury może wrastać w osiedle, nie odgradzając się od sąsiadów. Zostawiono kable na wierzchu, starą cegłę i surowy beton – tu funkcja zawsze wygrywa z ozdobnikami.
W dzień zwykły plac z pomidorami i narzędziami, otaczający przedwojenną, łukową halę targową. W niedzielę rano – potężna giełda staroci pełna starych książek, płyt i designu z PRL-u. W nocy z kolei cała ta przestrzeń zmienia się w kultowe miejsce, w którym wszystkie grupy społeczne, od menedżerów po taksówkarzy, stoją w jednej kolejce po kiełbaski z niebieskiej Nyski. Całkowicie nieskrępowana tkanka miasta.
Dawne fabryczne hale przerobione na przestrzeń wystawienniczą przez włoskiego architekta Claudio Nardiego. To świetny przykład rewitalizacji, w której nowy beton i szkło naturalnie wpisano w stare ceglane mury. Zamiast burzyć przeszłość, wkomponowano w nią dobrą, współczesną architekturę. Dla Zabłocia to punkt zwrotny, dzięki któremu ta dawna dzielnica przemysłowa nie stała się wyłącznie deweloperską sypialnią.
