Późnomodernistyczny kolos obłożony ciemnym klinkierem i rdzewiejącą blachą, postawiony na styku łąk i miasta. To świetny przykład strukturalizmu – bryła jest tu mocno rozczłonkowana, a z zewnątrz czytelnie widać poszczególne funkcje. Mimo surowego wyglądu, budynek rewelacyjnie znosi próbę czasu, operując autentycznym, starzejącym się materiałem.
Ekspresyjny, radykalny modernizm o potężnym ładunku społecznym. Budynek, który powstawał jako akt buntu przeciwko władzy, budowany często własnymi rękami przez mieszkańców Nowej Huty. To betonowa, asymetryczna łódź, która ucieka od pionów i poziomów, przytłaczając surową masą z zewnątrz i oferując jaskiniową grę światła we wnętrzu.
Późnomodernistyczny kompleks produkcyjny osadzony wprost na surowej, wapiennej skale dawnego kamieniołomu. Architektura potraktowana tu została jak maszyna fabryczna. Zestawiono ze sobą agresywny pionowy wieżowiec redakcyjny z wielkimi, płaskimi halami studyjnymi bez okien. Budynek narzuca swoją wagę całemu południowemu Krakowowi.
Jeden z najodważniejszych budynków w obrębie Plant. Krystyna Tołłoczko-Różyska zaprojektowała w latach 60. formę, która do dziś budzi dyskusje. Ciężki pawilon z widoczną strukturą zbrojonego betonu wstawiony prosto w tkankę historycznych kamienic. To miejsce niezmiennie działa jak magnes na lokalne środowisko twórcze i graficzne.
Stara elektrownia podgórska, nad którą zawieszono ogromne przęsło ze zardzewiałej stali (kortenu). Ten budynek dosłownie przełamuje krakowską zachowawczość. Nie da się przejść obok niego obojętnie. Zamiast budować zamknięte muzeum, architekci stworzyli pod nim zadaszony, miejski plac, przez który można swobodnie przejść albo schronić się przed deszczem.
Ogromny żelbetowy kolos autorstwa Janusza Ingardena, który zawisł nad Wisłą pod koniec lat 80. Z zewnątrz ciężki, z surowymi liniami, które mocno odcinają się od historycznego centrum po drugiej stronie rzeki. Przez lata stał pusty, by ostatecznie jego partery wypełniły się oddolnymi inicjatywami i życiem klubowym. To najlepszy krakowski dowód na to, że prawdziwa wartość architektury wychodzi na jaw, gdy miasto znajduje dla niej zupełnie nowe zastosowanie.
