Oddany do użytku w 1994 roku budynek, który po latach stagnacji jako pierwszy odblokował w Krakowie myślenie o architekturze o skali światowej. Projekt japońskiego architekta Araty Isozakiego. Zderzono tu wschodnią wizję przestrzeni z rzemieślniczym użyciem polskiej cegły i betonu. Falujący dach bezpośrednio naśladuje meandry Wisły.
Jeden z najodważniejszych budynków w obrębie Plant. Krystyna Tołłoczko-Różyska zaprojektowała w latach 60. formę, która do dziś budzi dyskusje. Ciężki pawilon z widoczną strukturą zbrojonego betonu wstawiony prosto w tkankę historycznych kamienic. To miejsce niezmiennie działa jak magnes na lokalne środowisko twórcze i graficzne.
Dawne fabryczne hale przerobione na przestrzeń wystawienniczą przez włoskiego architekta Claudio Nardiego. To świetny przykład rewitalizacji, w której nowy beton i szkło naturalnie wpisano w stare ceglane mury. Zamiast burzyć przeszłość, wkomponowano w nią dobrą, współczesną architekturę. Dla Zabłocia to punkt zwrotny, dzięki któremu ta dawna dzielnica przemysłowa nie stała się wyłącznie deweloperską sypialnią.
Nowoczesne środowisko akademickie, gdzie nauka o człowieku spotyka się z wiedzą o projektowaniu przestrzeni i usług. Wnętrza uczelni zaprojektowano tak, by nie przytłaczały, a ułatwiały zatrzymanie się i rozmowę. To tu toczą się aktualnie bardzo dobre dyskusje o badaniach nad miastem i wpływie designu na codzienne życie mieszkańców.
Dawny budynek poszpitalny na Wesołej, któremu nadano świetny, nowy cel. Powstała tu przemyślana przestrzeń do pracy i wymiany myśli dla projektantów. Nie ma tu korporacyjnego chłodu – jest prawdziwy, twórczy warsztat. To jedno z tych miejsc, gdzie można otwarcie porozmawiać o tym, co aktualnie projektujesz i znaleźć dostęp do dobrej literatury branżowej.
Spokojny, masywny budynek, którego historia budowy ciągnęła się przez dziesięciolecia. Za bardzo zachowawczą z zewnątrz kamienną fasadą ukryto absolutnie świetną Galerię Polskiego Designu. To wewnątrz tych chłodnych murów najlepiej widać, jak ewoluowało myślenie o przedmiotach codziennego użytku w Polsce w XX i XXI wieku.
Najdłuższy budynek w tej części Krakowa, zaprojektowany przez Witolda Cęckiewicza. Kiedyś był to adres kojarzony z niedostępnym luksusem. Dzisiaj na jego przeszklonym parterze działa Forum Designu – genialna przestrzeń, w której autentyczna powojenna architektura daje schronienie współczesnym polskim twórcom. To żywy kawałek historii projektowania, który na szczęście nie skończył jako kolejne szklane biuro.
