Plomba wprowadzona w 1961 roku w ciąg historycznej, eklektycznej zabudowy. Projekt Bohdana Guerquina to świetny dowód na to, jak w czasach tanich materiałów zrobić architekturę wybitną rzeźbiarsko. Fasada nie jest płaska – buduje ją mocny, geometryczny rytm asymetrycznie przesuniętych loggii. Budynek żyje światłocieniem.
Pierwszy krakowski wieżowiec. Zespół architektów w latach 60. postawił tu budynek biurowy, który całkowicie zdominował tę część Krowodrzy. To świetna, prosta inżynieria – smukła, czternastopiętrowa wieża zestawiona kontrastowo z długim, płaskim pawilonem. Główną siłą Biprostalu nie jest sama bryła, ale to, co na niej umieszczono – gigantyczna, geometryczna mozaika, która przełamuje biurowy rygor.
Znowu Szyszko-Bohusz, tym razem w skali wielkomiejskiej. W latach 20. zaprojektował tu cały kwartał potężnych budynków mieszkalnych dla pracowników Pocztowej Kasy Oszczędności. Z ulicy bije metropolitalna ambicja. To już nie są małe kamieniczki z oficyną, ale potężna ściana miejska z zaokrąglonymi narożnikami, która wprowadziła do Krakowa standardy z największych stolic Europy.
Gmach Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych z końca lat 20. Zaprojektowany przez Wacława Nowakowskiego jako potężna, miejska maszyna do życia i pracy. Nie ma tu krzty pałacowego przepychu, jest za to brutalnie szczera, rytmiczna architektura urzędowo-mieszkalna. Ten budynek trzyma w ryzach cały Plac Inwalidów. To przykład tego, jak państwo w tamtym czasie budowało z szacunkiem do skali miasta.
Projekt Ludwika Wojtyczki i Stefana Żeleńskiego z 1931 roku. Budynek stworzony dla krakowskiej elity intelektualnej – profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie krzyczy bogactwem. Zamiast tego oferuje absolutnie najwyższą jakość rzemiosła, świetne proporcje i materiały, które bez problemu przetrwały prawie sto lat. To kwintesencja powściągliwej, ciemnej elegancji krakowskich Alei.
Moment, w którym w Nowej Hucie skończył się narzucony socrealizm. Janusz Ingarden zaprojektował w latach 50. budynek ewidentnie inspirowany dokonaniami Le Corbusiera. Płaski dach, jasna elewacja, w całości przeszklone pasma usługowe na parterze. To budynek, który wytyczył kierunek, wprowadzając lekkość i nowoczesność prosto w sąsiedztwo ciężkich, ceglanych osiedli.
Dom towarowy z końca lat 60., postawiony na zakolu Wisły, centralnie naprzeciwko Wawelu. Architektonicznie to czysta, uczciwa, modernistyczna bryła o świetnych horyzontalnych podziałach. Chociaż w środku zatrzymał się w czasie i wciąż oferuje specyficzny klimat dawnego handlu, pozostaje świetnym, surowym punktem orientacyjnym.
Spokojny, masywny budynek, którego historia budowy ciągnęła się przez dziesięciolecia. Za bardzo zachowawczą z zewnątrz kamienną fasadą ukryto absolutnie świetną Galerię Polskiego Designu. To wewnątrz tych chłodnych murów najlepiej widać, jak ewoluowało myślenie o przedmiotach codziennego użytku w Polsce w XX i XXI wieku.
Najdłuższy budynek w tej części Krakowa, zaprojektowany przez Witolda Cęckiewicza. Kiedyś był to adres kojarzony z niedostępnym luksusem. Dzisiaj na jego przeszklonym parterze działa Forum Designu – genialna przestrzeń, w której autentyczna powojenna architektura daje schronienie współczesnym polskim twórcom. To żywy kawałek historii projektowania, który na szczęście nie skończył jako kolejne szklane biuro.
