Kooperatywa społeczna osadzona w sercu Podgórza. To nie jest zwykła kawiarnia czy księgarnia – to oddolnie zarządzany organizm. Odbywają się tu debaty o urbanistyce, polityce miejskiej i kulturze. Wnętrze jest proste, adaptowalne, meble zbudowane często wspólnymi siłami.
Późnomodernistyczny kolos obłożony ciemnym klinkierem i rdzewiejącą blachą, postawiony na styku łąk i miasta. To świetny przykład strukturalizmu – bryła jest tu mocno rozczłonkowana, a z zewnątrz czytelnie widać poszczególne funkcje. Mimo surowego wyglądu, budynek rewelacyjnie znosi próbę czasu, operując autentycznym, starzejącym się materiałem.
Dawne hale warsztatowe Zespołu Szkół Mechanicznych zamienione w surową, ale bardzo gościnną przestrzeń teatralną. To wzór tego, jak instytucja kultury może wrastać w osiedle, nie odgradzając się od sąsiadów. Zostawiono kable na wierzchu, starą cegłę i surowy beton – tu funkcja zawsze wygrywa z ozdobnikami.
Stara elektrownia podgórska, nad którą zawieszono ogromne przęsło ze zardzewiałej stali (kortenu). Ten budynek dosłownie przełamuje krakowską zachowawczość. Nie da się przejść obok niego obojętnie. Zamiast budować zamknięte muzeum, architekci stworzyli pod nim zadaszony, miejski plac, przez który można swobodnie przejść albo schronić się przed deszczem.
